fot. depositphotos.com

Współczesny obraz Ducha Świętego pochodzi głównie z ksiąg Nowego Testamentu. Jednak nie można powiedzieć, że Stary Testament całkowicie milczy o trzeciej osobie Boskiej. Mentalność autorów oraz troska o czystość monoteizmu sprawiły, że Duch Święty był przedstawiany na różne sposoby oraz określany raczej bezosobowo.

Pośród najczęściej używanych określeń na Ducha w sposób szczególny wyróżnia się słowo ruah. Ten termin na kartach Starego Testamentu można znaleźć aż 389 razy. Słowo ruah znajdujemy już na samym początku Pisma Świętego: „… a Duch (ruah) Boży unosił się nad wodami” (Rdz 1,2). Współczesne polskie tłumaczenie mówi o „Duchu Bożym”, nawiązując do trzeciej osoby Bożej. Jednak z pewnością w zamyśle autora nie było jednoznacznego wskazania na Ducha Świętego. W dosłownym tłumaczeniu słowo to oznacza „wiatr, powiew”. Natomiast w rozumieniu starotestamentalnym ten termin oznacza znak wszechogarniającej obecności Boga. Biorąc to pod uwagę, ruah należy rozumieć jako nawiązanie do tajemniczej Bożej siły, która daje życie. Takie podejście w sposób pośredni mówi nam o osobowym Duchu Świętym.

Późniejsze księgi Starego Testamentu mówią o ruah Jahwe – Duchu Boga. Takie zwroty jak ruah Elohim konkretnie wiążą Boga Jedynego z Jego „tchnieniem”. Takie wyrażenia często są używane w kontekście udzielania ruah wybranym przedstawicielom Izraela w celu pełnienia określonej misji (np. Prorocy) albo całemu ludowi dla pełnienia Jego woli. W tym kontekście Duch Jahwe jest siłą, która przemienia osobowość przyjmującego, a tą siłą, pochodzącą od Boga, jest niewątpliwie Duch Święty.

Fragmentem, który precyzyjniej opisuje działanie Ducha Boga jest urywek proroctwa Izajasza, mówiący o udzieleniu Ducha Mesjaszowi: „I spocznie na Nim Duch Jahwe: Duch mądrości i rozumu, Duch rady i męstwa, Duch wiedzy i bojaźni Jahwe” (Iz 11,2). Dary opisane w Księdze Izajasza są przeznaczone dla Emmanuela, mają dać mu moc dla realizowania królestwa Bożego tu, na ziemi. Trudno nie zauważyć faktu obecności tych darów w życiu współczesnego człowieka. Nie są one przeznaczone jedynie dla Mesjasza. Dary Ducha uzdatniają do życia w obecności Boga każdego człowieka. Mówi o tym inny fragment, zapowiadający wylanie Ducha na całe stworzenie: „I wyleję Ducha mego na wszelkie ciało, a synowie wasi i córki wasze będą prorokować. Starsi wasi będą śnili, a młodzieńcy wasi będą mieli widzenia. Nawet na niewolników i niewolnice wyleję Ducha mojego w owych dniach” (Jl 3,1-2). Czasy, o których mówi prorok Joel, należą do czasów ostatecznych, gdy działanie Ducha będzie jak nigdy obfite. Nastąpiły one z przyjściem Jezusa Chrystusa, który przez swoje wcielenie, mękę i zmartwychwstanie zbawił ludzkość, a na ludzi został „wylany” Duch Święty.

Już od Starego Testamentu rzeczywistość Ducha Świętego wiąże się ze szczególnym kontaktem i przyjęciem mocy Bożej. Współpraca z łaską Pana owocuje życiem w obecności Boga, zdolnością głoszenia i dawania świadectwa własnym życiem.

Słowo w temacie

Słowo w temacie

W opisie wydarzeń opowiadających o uzyskaniu błogosławieństwa ojcowskiego przez Jakuba w miejsce prawdziwego pierworodnego syna Ezawa kluczową rolę odgrywa postać żony Izaaka – Rebeki.

Książę Egiptu

Książę Egiptu

Życie Mojżesza obfitowało w tak niezwykłe wydarzenia, że mogłoby stanowić scenariusz hollywoodzkiego filmu. Nie powinien więc dziwić nas fakt, że historia tego biblijnego bohatera doczekała się tak licznych ekranizacji. Kim był Mojżesz, którego Bóg wybrał sobie na wybawiciela narodu wybranego?