Moc rodzicielskiego błogosławieństwa

fot. depositphotos.com

Jesteśmy małżeństwem z 25-letnim stażem. Mamy trzech synów. Czynienie znaku błogosławieństwa na ich czołach wpisało się w naszą codzienność. Nie wyobrażamy sobie, by którekolwiek z naszych dzieci robiło cokolwiek bez znaku krzyża świętego zrobionego na czole. Taka postawa zaowocowała tym, że oni sami idąc spać bądź wychodząc z domu, podchodzą do nas i pochylają się do błogosławieństwa.

Piotr, 14 lat: „Gdy byłem mały, nie do końca rozumiałem, po co ten znak krzyża na czole, ale było to miłe i sprawiało mi przyjemność. Teraz wiem, że błogosławieństwo mamy czy taty jest dla mnie bardzo ważne. Chroni mnie, dodaje otuchy. Z błogosławieństwa czerpię siły na cały nadchodzący dzień”.

Dawid, 20 lat: „W naszej rodzinie Pan Bóg od zawsze był na pierwszym miejscu. Od najwcześniejszych lat pamiętam wspólne uczestnictwo we Mszy Świętej, wspólną modlitwę przed snem i towarzyszące temu błogosławieństwo rodziców w formie krzyża czynionego na czole. Takiego błogosławieństwa mogłem spodziewać się codziennie, zarówno przed wyjściem do szkoły, jak i przed snem. Przyzwyczaiłem się jednak do tego tak bardzo, że po wielu latach sam dopominałem się o ten drobny krzyżyk. Mogłem być wtedy pewien, że cokolwiek by się wydarzyło w ciągu dnia, to z tym «krzyżykiem na czole» nic złego mnie nie spotka”.

Bartłomiej, 24 lata: „Błogosławieństwo rodziców zawsze dawało mi spokój i miłość. Czułem w nim troskę o mnie. Często dodawało mi sił i pewności siebie, bo wiedziałem, że rodzice chcą, żebym zawsze był bezpieczny. Obdarzają mnie w nim nie tylko swoją miłością, ale też miłością Bożą”.

Błogosławiąc nasze dzieci, oddajemy je w ręce Pana Boga. Powierzamy Mu nasz największy skarb. Wierzymy, że On będzie je prowadził, umacniał, napełniał swoimi darami. Jesteśmy spokojniejsi o naszych synów i wiemy, że Bóg się o nich zatroszczy. Teraz każdy z nich może iść do swoich codziennych zajęć, na ważne egzaminy, jechać na wycieczkę czy iść na spotkanie, bo nie jest sam. Kiedy nie możemy bezpośrednio pobłogosławić synów, czynimy to na odległość, prosząc Boga, by im błogosławił. Czujemy wtedy pokój, bo mamy pewność, że są bezpieczni. Łaska Boża spływa na nich poprzez sakrament małżeństwa, który łączy nas, małżonków – ojca i matkę. Przez sakrament małżeństwa staliśmy się jednością i jako małżonkowie czerpiemy ze źródła, którym jest Bóg. Pragniemy uczyć synów miłości Bożej, a w naszym błogosławieństwie chcemy przekazać im czułość i delikatność samego Boga Ojca.

Moje życie bez Boga

Moje życie bez Boga

Byłam wychowana w miłości i miałam piękne dzieciństwo. Dorastanie jednak okazało się trudne, bo choć czułam się kochana, to nikt nie był w stanie wypełnić mojej tęsknoty za ojcem. Miałam ojca, owszem, lecz był on obecny tylko ciałem, nie duchem. W moim sercu była pustka.

Ból samotności

Ból samotności

W tym numerze chcielibyśmy przedstawić wam historię Zofii, która była chora na COVID-19. Jest to przykład osoby, która musiała się zmierzyć nie tylko z groźnym wirusem, ale również z samotnością i przebywaniem w szpitalu pośród innych zarażonych, walcząc o życie z dala od swoich najbliższych.

Gedeon jako mistrz zawierzenia

Gedeon jako mistrz zawierzenia

Opowiadania o bohaterskich czynach takich postaci jak Gedeon stawiają sobie za cel ukazanie reakcji Boga na postępowanie Izraela. Za każdym razem, gdy naród wybrany odwraca się od Boga i oddaje cześć bożkom lub zawiera sojusze z obcymi narodami, spotyka go kara.